เธอคงไม่มีวันกลับมา

จึงปล่อยให้ฉันอ่อนล้าอยู่ตรงนี้

เจ็บปวดกับน้ำตาที่มี

ให้ฉันพร่ำเพ้อทุกนาทีโดยไม่เหลือใคร

แต่อยากให้เธอรู้นะคนดี

ว่าฉันคนนี้ยังคงรักเธอมากแค่ไหน

แม้ในวินาทีนี้ที่เธอคิดถึงใคร

แต่หนึ่งลมหายใจยังมีอยู่ต่อไปเพื่อคิดถึงเธอ

ฉันไม่รู้จะพูดอะ

ไรเหนื่อยเกินไป..หัวใจล้า

นิ่งงันรับไม่ทันกับคำลา

ให้ความเงียบกับน้ำตาพูดแทนใจ

ท่องเอาไว้ว่าเธอจะลา

รู้ตัวเองว่าไม่อาจรั้งความห่วงหาคืนมาได้

สายตารานร้าวที่เธอเห็นนั่นคือความรู้สึกของใจฉัน

แทนคำตัดเพ้อที่ร้าวไหว นับล้านคำ